Madonnina


Madonnina„La Madonnina” (zdrobnienie od Madonna)  jest figurą w pozłacanej miedzi autorstwa Giuseppe Perego znajdującą się na głównej wieży katedry w Mediolanie. Od jej instalacji w 1774 roku, stała się symbolem miasta. Dlatego też stwierdzenia takie jak w cieniu Madonniny bądź pod Madonniną wyraźnie wskazują na miasto Mediolan. 

W XVIII wieku katedra była jeszcze niemal całkowicie pozbawiona wież , których budowa ciągle była wznawiana, wstrzymywana i nigdy nie kończona. Arcybiskup Józef Pozzobonelli postanowił podnieść główną wieżę. Prace, nad którymi dyskusje trwały od wielu lat, zostałyzaprojektowane (1765), a następnie wykonane (1769) przez architekta Francesco Croce i Katedra osiągnęła wysokość 108,50 metrów.

Na szczycie wieży, zgodnie z planem, który prawdopodobnie pochodzi z samych początków katedry, został umieszczony posąg NMP (4,16 m wysokości) z otwartymi oczami i  ramionami, prosząca o błogosławieństwo Boga dla miasta. Pomink został stworzony przez rzeźbiarza Giuseppe Perego i złotnika Giuseppe Bini i został zainaugurowany w dniu 30 grudnia 1774 roku.

Zgodnie z tradycą żaden budynek w Mediolanie nie może być wyższy  niż Madonnina. Prawo to ustanowione w latach trzydziestych, zabroniło aby Torre Branca Wieża, projektu Gio Ponti i Torre Velasca przekroczyły  wyskość 108,5 metrów w ramach szacunku dla Madonniny. W rzeczywistości, za uczuciami religijnymi były ukryte problemy, głównie strukturalne: kilka metrów pod powierzchnią miasta znajduje się powierzchnia wody, która wywiera silną presję na warstwy skalne pod ziemią. Budynek wyższy i cięższy od katedry, w związku z tym, mógłby okazać się niestabilnym.

Pirellone (wieżowiec Pirelli), w którym mieściła się siedziba regioniu Lombardii, o wysoskości 127 metrów, jest jednak jest wyższy niż Madonnina. Aby tradycji stało się zadość, została wykonana kopia Madonniny, którą umieszczono na szczycie wieżowca. W 2010 r., kopia ta została przeniesiona i umieszczona na górze budynku „Lombardia”, aktualnej siedzibie Regionu Lombardii,  o 161 metrach wysokości.

Madonninie poświęcona jest słynna piosenka w dialekcie mediolańskim „O mia bela Madunina „napisana w 1935 r. przez Giovanniego D’Anzi.

Madonninie poświęcona jest słynna piosenka w dialekcie mediolańskim „O mia bela Madunina „napisana w 1935 r. przez Giovanniego D’Anzi.

(MIL)
O mia bela Madunina, che te brilet de luntan
tüta dora e piscinina, ti te dominet Milan
sota ti se viv la vita, se sta mai coi man in man
canten tucch „luntan de Napoli se moeur”
ma poe vegnen chi a Milan

(Giovanni D’Anzi)

(PL)
O moja piękna Madonnino, która lśnisz z daleka
cała w złocie i malutka, dominujesz nad Mediolanem
w twym cieniu upływa życie, nie stoi się z założonymi rękami
wszyscy śpiewają „z daleka od Neapolu umiera się”
a później przyjeżdżają tu do Mediolanu

Znajdź na mapie

Duomo di Milano

Atrakcje w pobliżu