Mediolańskie bramy

Dawniej mediolańskie Corpi Santi (Święte Ciała – nazwa wzięta z terenów poza murami miasta, gdzie chowano chrześcijańskich męczenników)  okrążały szeroką sieć obszaru miasta i przylegających osad, które brały imię od bramy im najbliższej: Romana,Tosa, Orientale, Comasina, Vercellina i Ticinese i kompleks populacji Corpi Santi zawsze uważany był za część składową okolic miasta. Historia Corpi Santi i Bram, praktycznie identyfikuje się z historią miasta

Historyk  Bonvesin de la Riva, w swoim dziele „De magnalibus Mediolani” wydanym w 1288, potwierdza, że Mediolan został założony w 502 roku pne. W 1998, misto obchodziło 2.500 rocznice założenia. Mediolanum posiadał swoje pierwsze mury miejskie pod koniec republiki rzymskiej (III i IV wiek pne.).

Pierwsze mury wzniesione zostały wraz z cokołem z piaskowca i z obramowaniem z kamienia. Wraz z Massimiano Erculeo (286 – 305), przyjacielem cesarza Diocleziano, miasto zostało rozbudowane i okrążone przez nowe mury. Na południowymwschodzie pas murów łączył się z Circa Circa kontynuując w stronę Carrobbio di Porta Ticinese i ulice S.Vito, dei Cornaggia, Paolo da Cannobio, Largo Augusto i via Delle Ore.

Na wysokości Terme Erculee, (które znajdowały się na obszarze aktualnych placów  Fontana i Beccaria), mury republikańskie oddzielały się, w stronę północno-zachodnią wzdłuż ulic Durini, Monte Napoleone, Monte di Piet?, dell’Orso do osiągnięcia „Porta Comasina” przy  via Broletto i kontynuowały przez via Cubani, Largo Cairoli aż do Circo.

Arcybiskup Ansperto, w IX wieku, wzmocnił fortyfikacje bram i powierzył je stróżom z tytułem kapitanów, którzy zmuszeni jednak byli do mieszkania w pobliżu bram.. W XII wieku został wybudowany kościół S. Maria alla Porta, który został później zrekonstruowany według rysunku Francesco Maria Richini w 1652. Obecność tego kościoła wskazuje na fakt, iż budowla święta stała w pobliżu. Sąsiedztwo bramy było otoczone fosą, mury i wieże cylindryczne przystosowane do wielofunkcjonalnego użytku: jako punkt widokowy, miejsce zamieszkania dla stróża, magazyn zboża, soli, oleju.

W 1338, Azzone Visconti zrekonstruował stare bramy wzmacniając je i upiększając, umieszczając na każdej z bram wizerunek Madonny czy Świętych i aby wzmocnić obronę miasta wybudował słynne ?sto wież? i drugi okrąg murów.

Trzeci okrąg murów natomiast jest z czasów Ferrante Gonzaga, Gubernatora Księstwa Mediolańskiego, który zadecydował jego budowę w 1546 w imię Filippa II z Hiszpanii. Mury  Ferrante?go Gonzaga były dziełem wyłącznie militarnym i zostały skonstruowane jako fortyfikacje do miasta, przylegających osad i wielkiej części terenu przeznaczonej na rozbudowę miasta.

Konstrukcja Bastionów miała na celu wybudowanie nowych murów, aby zastąpić już istniejące, które były zbyt stare i niestabilne. Prace nad konstrukcją Bastiony zaczęły się w 1549, od sektora z Porta Orientale i Castello i kontynuowały wzdłuż pierwszej wewnętrznej obwodnicy, która pokrywa się mniej więcej luno obecną trasą tramwajową 29 i 30.

Konstrukcja Bastiony trwała 11 lat i zakończyła się w 1560. Mury hiszpańskie wyznaczały nie tylko podział pomiędzy miastem i wsią ograniczając wejście do miasta, ale również wywołały zdumienie i podziw dla techniki konstrukcyjnej. Bramy zostały rozmieszczone wzdłuż historycznych osi ulicznych i dzielnicowych, zaprojektowane na zewnątrz i miały zastąpić antyczne bramy Azzone Visconti, wśród których dwie można podziwiać po dziś dzień. Pierwsza na końcu via Manzoni (na rogu piazza Cavour/via Senato) i druga nieopodal Bazyliki S. Lorenzo.
Pod koniec XVIII wieku, zaczęto na nowo rozmowy na temat bram w Mediolanie i w latach 1783 – 1786, zostały przeobrażone na styl neoklasyczny. W tamtych czasach odczuwano potrzebę nowej organizacji administracyjnej i ekonomicznej, zarówno powodu poboru cła jak i ograniczenia fizycznego terytorium miasta w porównaniu do wsi. Odnowienie urbanistyczne zaczęto procesem radykalnej transformacji części zawartej pomiędzy Porta Orientale i Porta Nuova. Według projektu Piermarini?ego „Giardini pubblici” zostały złączone z nasypem, potem wyrównano teren i przetransformowano go w wielką aleję dla dorożek i pieszych.

W 1787 powstała viale di Porta Orientalne aż do piazzale Loreto, z topolami na bokach. Pas centralny przeznaczony został dla koni i dorożek, a dwie boczne, chronione kolumienkami, dla pieszych. Od 1800, w niewiele, bo zaledwie 10 lat wybudowano sześć nowych bram, kiedy to wcześniej jedna starczyła na dwa stulecia.  Sytuacja ta była zaistniała, gdyż wydarzenia wojenne, zmiany polityczne, transformacja metod prowadzenia wojny podczas pierwszej połowy XVIII wieku zredukowały poważnie znaczenie militarne murów Ferrante Gonzagi.

Jako pierwsza przeobraziła się Porta Orientale, za nią w ciągu trzydziestu lat następne: Nuova, Ticinese, Vercellina, Comasina, Sempione. Konstrukcja bram neoklasycznych zamyka epokę historyczną miasta, w której Bastiony zmieniły znaczenie z militarnego na cywilny jak również cała przestrzeń przez nie zajmowana. Zniknięcie murów hiszpańskich było przyczyną kryzysu władzy i degradacji przestrzeni. Konstrukcja alej zadrzewionych wzdłuż obwodu Bastionów, transformacja niektórych bram na styl neoklasyczny (Orientale e Ticinese) i konstrukcja nowych, stanowiły nowy model rozbudowy miasta. Wspomina się, że wzdłuż Bastionów Bastionów zadrzewionych alei Porta Orientalne, w 1823 samotnie kręcił się Giacomo Leopardi, gość weneckiego Fortunato Stella, który prowadził działalność księgarską w Mediolanie. Mediolan był dla Leopardiego nadzieją na znalezienie pracy i zarobek, ale również źródłem rozczarowania do tego stopnia, iż przekonał wydawcę do zwolnienia go ze zobowiązania się przetłumaczenia wszystkich dzieł Cicerona, pozostawiając mu sielanki, z których pierwszą była „Nieskończoność”. Z Mediolanu przeniósł się do Bologni, gdzie poznał przyjaciół i cieszył się wielkim respektem.

W 1800, Mediolan, stolica Lombardii liczyła 11 bram (Porta Romana z Porta Vigentina, Porta Orientale z Porta Tosa, Porta Nuova, Porta Comasina z Porta Tenaglia i Porta Sempione, Porta Vercellina, Porta Ticinese z Porta Lodovica), oprócz tego dwie które potrzebne były żegludze tzn. Tombone di S. Marco i Tombone di Viarenna (aktualnie via Conca del Naviglio), obie z jeziorkiem, które zostało pokryte w 1857.

Los bram mediolańskich zakończył się wraz z utratą ich ważności i funkcji, do tego stopnia, że pod koniec dziewiętnastego wieku były już podupadłe. Podupadłość zaakcentowała się w dwudziestym wieku poprzez brak zainteresowania i niewykonywanie prac restauracyjnych.

Antyczne bramy mediolańskie

Pin It on Pinterest

Share This